Untitled Document

Met een mooie smoes heeft de chauffeur van het hotel ons naar de stad gebracht, terwijl hij ons eigenlijk alleen maar naar de subway had mogen brengen. Nu we toch eenmaal bezig zijn brengt hij ons ook gelijk naar de enige berg de Montreal kent en laat hij ons genieten van het mooie uitzicht over de stad. Daarna gaan we de stad en eten we even, zoals elke Amerikaan, maar zeker ook elke Canadees, bij de Mc Donalds.

Om half twee verlaten we de stad om naar de finale van het WK teams te kijken. Al snel blijkt dat Korea een maatje te groot is voor Canada ondanks een mooie overwinning op de relay. Met nog 5 ronden te gaan valt Korea over een been van een Canadees waardoor de eerste plaats van de relay voor Canada voor het grijpen is. Ondanks de overwinning was dit niet genoeg om goud te halen.

Mijn wedstrijd begint niet al te snel en ik probeer gelijk naar de tweede positie te gaan. In de derde ronde komt er een redelijk tempo in en het feest kan beginnen. Ik word gelijk door twee man ingehaald en het tempo gaat omhoog naar rond de 9.3. Ik kan redelijk meekomen maar moet kijken of het mogelijk is om in te halen. Dit lukt als in de zesde ronden de Chinees een inhaalactie plaatst waardoor de andere rijders in de problemen komen. Het lukt mij om in te halen naar de derde positie maar tegelijkertijd moet ik een slag laten lopen voor de nummer 2 waardoor ikzelf mijn snelheid verlies. In een ronde tijd lopen mijn benen zo vol dat ik eigenlijk niet al teveel meer kan. Ik wordt weer ingehaald en het tempo gaat weer omhoog ik moet lossen en kan de laatste ronde min of meer laten lopen omdat het gat toch niet meer kleiner zal worden. Ik weet dat de Chinees een disq krijgt en finish zelf in 1.30,9. 1 sec van mijn PR en eigenlijk weet ik zeker dat het beter kan. De eerste ronden reden we zo langzaam waardoor ik zeker weet dat 1.29 ook mogelijk was geweest. Ik haal 2 punten binnen voor Nederland en moet nu maar afwachten wat de rest doet.

Al snel blijkt dat ook de rest niet de macht en kracht heeft om meer punten te halen en we worden al voor de relay uitgeschakeld. Het is niet anders en over mijn eigen rit ben ik gewoon redelijk tevreden. Ik weet wat ik van de zomer moet doen om een met de top te kunnen gaan meedoen. Technisch begint het allemaal wel redelijk te kloppen maar conditie en zeker de kracht in mijn benen moeten veel beter worden.

Vandaag hebben we redelijk rustig toegeleeft naar de wedstrijd van morgen. We hebben 5000 meter relay geoefend. Roderick en ik wisselden om de beurt met inkomen bij Thomas zodat het team toch uit vier man bestond. Ook vandaag voelde ik me goed. Ik reed redelijk rondetijden al ben ik niet helemaal tevreden met het verval aan het eind. oP zich is dat ook niet zo vreemd als je nagaat dat ik van de 7 keer inkomen 4 keer zelf moest aanzetten. Ik probeer mijn training zo goed mogelijk af te werken in de hoop dat ik mag rijden voor de koppel want vanavond wordt besloten wie welke afstand rijdt. Na deze 5000 meter doen we nog wat oefeningen en na een uur zijn we al weer van de baan af. Vanmiddag hebben we het rustig en dat geeft ons natuurlijk de gelegenheid om het zwembad en het bubbelbad op te zoeken. Hier hebben we een redelijk aantal tijd doorgebracht. Ook hier hebben we een aantal foto's gemaakt en om de een of andere vage reden was het bad nogal gevuld met sop dus dat maakte het helemaal leuk...
Ga naar het fotoboek (klik)

Ik vind het enorm jammer dat ik de relay niet mag rijden, maar ik moet het accepteren en hopen dat er voor mij nog een volgende keer komt. De rede dat ik de relay niet rijd komtvoornamelijk doordat ik nogal licht ben ( 60kg). Het verschil met mij en Cees was groter dan bij Roderick en dit zou snelheid kunnen kosten. Eigenlijk ben ik het er niet helemaal mee eens omdat een lichter iemand ook een hardere duw kan krijgen maar daar kan ik wel heel lang over blijven discussiëren, maar dat heeft ook geen nut.

Nog twee dagen en dan kan het feest losbarsten. Helaas heeft Frankrijk afgezegd waardoor er nog maar zeven landen meedoen. Tot nu toe weten we alleen dat Frankrijk geen fatsoenlijk team kon samenstellen. Ik weet niet of dat nadelig is geweest voor de loting maar zover we weten rijden we tegen de Koreanen, Canadezen en de Italianen.

Vandaag hadden we vrij laat onze training en ik voelde me heel erg goed. Ik ben nog steeds redelijk in vorm en hoop dat nog even vast te houden. Er was alleen één probleem. Mijn ijzers waren veel te krom waardoor ik enorme moeite had om de bochten te rijden. Ik moest echt vol hangen om mijn snelheid te houden. Een beetje druk is lekker maar dit was echt teveel.

Verder hebben we nog wat buik en rug oefeningen gedaan maar dat stelde niet echt heel erg veel voor. Daarna zijn we wat gaan hardlopen in de ijshal. Net als bij de World Cup in Den Haag zijn er ook hier wat schoolkinderen opgetrommeld en zij hebben gekeken naar de training van het B-team van Canada. Halverwege de training werden we door de organisatie gevraagd of we wat vragen van de kinderen wilden beantwoorden en dat hebben we natuurlijk gedaan. Ook hebben we nog wat handtekeningen uitgedeeld en het was natuurlijk zo dat geen een kind wist wie ik nou eigenlijk was maar dat deert natuurlijk niet. Ook hadden we nog wat mooie medailles die ze hadden gemaakt van ze gekregen dus die heb ik al binnen.

Ik begin nu toch wel echt benieuwd te worden naar de wedstrijd. Ik heb geen idee of ik wat ga rijden en welke afstand dat dan zal worden en ook voor de relay weet ik niet wat er me te wachten staat.

Het laatste wat ik nog te melden heb is dat Apollo niet meedoet en dat Ahn volgens mij ziek is.

Hoi allemaal,

Vandaag hebben we dan onze eerste ijstraining achter de rug. Het ijs is supersnel en we moeten er duidelijk aan wennen. Toch heb ik er een goed gevoel aan over gehouden. Door proberen goed te glijden en veel druk op de schaatsen te houden produceer je in enorm korte tijd een hoge snelheid die je dan vervolgens niet snel meer verliest. Aan de andere kant maakte dit het dan ook juist weer vrij zwaar omdat er enorm veel spanning op de benen komt. Vandaag heb ik toch wel enorme last van het tijdsverschil gehad. Ik heb duidelijk het gevoel dat ik de hele nacht heb doorgehaald terwijl het nu hier pas een uur of negen is, terwijl het bij jullie nu 3 uur 's nachts is.

Na onze ijstraining hebben we nog wat uitgelopen en ondertussen gekeken naar de training van de Canadezen. En ja, we moeten nog steeds concluderen dat we in Nederland voorlopig nog niet aan het niveau van dit land kunnen tippen. Het gemak waarmee ze onder de negen rijden per ronden is echt verbazingwekkend. En dan heb je in je achterhoofd dat de Koreanen nog net een tikkeltje beter zijn. Toch ga ik er vanuit dat zij over een paar jaar zo naar ons zitten te kijken.

Verder wil ik even zeggen dat ik enorm baal dat ik de clubkampioenschappen niet heb kunnen rijden en eigenlijk zat ik ook te twijfelen of ik wel naar Montreal moest gaan. Immers de clubkampioenschappen zijn veel en veel belangrijker dat het WK. Maar toch nu ik dan hier zit voor het landsbelang wil ik Freek feliciteren met deze hele mooie titel.

Op de site heb ik een paar foto's laten zetten van de ijsbaan, zodat jullie gelijk weten hoe die eruit ziet.

Hoi allemaal,

Hier mijn eerste verslag van mijn ervaringen in Montreal. Gister stonden we al om 5.15 op om rond 7.30 in te checken. Het inchecken duurde alleen zo lang omdat er voor ons een paar mensen waren die hun spullen niet goed hadden ingepakt voor de reis. Na veel te lang hebben gewacht kwamen we dan eindelijk aan de beurt om vervolgens te horen dat we te laat waren om onze bagage in het vliegtuig te krijgen. Na een hoop gedoe kon er dan alsnog wat geregeld worden zodat we om pas 14.30 in het vliegtuig zaten. Enige voordeel was dat we nu geen tussenstop in Detroit hadden waardoor we maar een uur hadden verloren. Vliegen was voor mij de eerste keer dus ik was natuurlijk enorm benieuwd wat me te wachten stond maar het viel reuze mee. Alleen het stijgen en landen is een beetje raar maar wel zeker wel leuk. Jammer dat ik niet bij het raam kon zitten waardoor ik niet echt goed kon zien wat er allemaal onder me was.

Aangekomen in Montreal werden we goed opgevangen en deden we er door de spits iets meer dan een uur over om bij het hotel aan te komen. Het hotel is supermooi en de bedden zijn zo groot dat we er nog net niet in verdwalen.

's Avonds zijn we nog even naar de ijsbaan gegaan om te kijken hoe deze erbij stond. Op zich is het niet eens een hele mooie hal, maar wel enorm groot. Naast de ijshal staat ook nog het Olympisch stadion van de Olympische Zomerspelen van 1976.

Straks gaan we een beetje warmlopen en dan hebben we om 15.00 (21.00 Nederlandse tijd) onze eerste training. Ik ben benieuwd of het net zo goed is als in Zoetermeer.

Helaas nog geen foto's want ik ben gister vergeten een fototoestel mee te nemen naar de baan. Ik zal proberen om er zo snel mogelijk een paar naar jullie te sturen, want jullie mogen zeker niet missen wat ik hier allemaal meemaak.

Groeten van Rudy