Verslag Anouk Zoutendijk
Verslag Rudy Koek
Verslag Atze Kerkhof

Nederlands Kampioenschap Shorttrack 2006 (door Anouk Zoutendijk)

11 en 12 maart het weekend van het Nationaal Kampioenschap, de wedstrijd waar ik de hele winter naar uitgekeken heb.
Het toernooi van dit seizoen, waarop ik  goed te wil presteren. Vrijdag avond vertrek ik al met mijn ouders naar Heerenveen waar ik nog even langs Thialf rijd om even op het ijs te staan. Dit gewoon om even het ijsgevoel te krijgen. Na wat inrijden, steigeroenen en  glij-startje, gaan we naar ons slaapadresje. We slapen vlakbij Heerenveen een adresje wat we hebben kunnen regelen via een organisatie genaamd “Vrienden van de fiets”. Het is erg gezellig en na een bakje thee duik ik snel mijn bed in want ik heb zaterdag een zware dag te gaan.

Zaterdag ochtend word ik fris wakker en ga ik lekker douchen. Ik lig nog even wat te lezen waarna ik naar beneden ga om te ontbijten. Er staat van alles en dat is maar goed ook want ik heb TREK! Ik ben nog vrij rustig en heb zin in de wedstrijd. Eenmaal aangekomen in Thialf, zet ik mijn fiets en de Tacx (een soort rollerbank) klaar bij de andere fietsen. Ik gebruik de fiets om tussen de wedstrijden door een beetje uit te fietsen. Zodat de spieren soepel blijven. Het toernooi begint met de 1500. We starten gelijk met de halve finale en ik heb een lastige rit. Een beetje zenuwachtig begin ik nu toch wel te worden. Maar de rit gaat lekker en ik ga een ronde door, op naar de FINALE. Ik ga effe lekker wat fietsen,  m’n schaatsen slijpen en wat eten en drinken. De finale gaat lekker ik maak wel een foutje door mijn aanval te vroeg in te zetten. Hierdoor ben ik in het eind niet meer tot staat nog mee te versnellen en eindig op een 5de plek. Ik ben niet heel tevreden maar er zijn gelukkig nog meer afstanden. Vol moed begin ik aan de 500, maar wat blijkt na mijn eerste rondje…. Mijn linkerschaats is aan de buitenkant bot geworden en ik glijd constant weg ik de bochten. Ik ga dan ook onderuit en dat is jammer want m’n start ging heel lekker. Ik baal verschrikkelijk maar er is niks aan te doen.

‘s Avonds gaan we gezellig uit eten met de familie Hakkenberg en Huisman. Ik kies voor een lekker pasta gerecht, want de koolhydraten moeten weer aangevuld worden! We maken het natuurlijk niet te laat en om 11 uur lig ik dan ook weer op bed bij ons slaapadresje.

Zondag morgen begin ik met lekker goed inlopen. Ik baal van mijn 500 en wil vandaag dan ook nog wel iets bereiken. Met volle moed begin ik aan de 1000. Het wordt moeilijk, want er gaan er maar 2 door naar de finale. En dan val ik, nadat mijn schaatsen in aanraking komen met die van een andere schaatser, die mij binnendoor inhaalt. Ik draai als een tol wat rondjes en eindig daarna in de kussens. Gelukkig doet alles het nog als ik opsta, maar ik baal als een stekker. Gelukkig word ik toegevoegd aan de finale en word dus weer blij. Ik ga snel weer wat slijpen eten en drinken. Het wordt druk in de finale want er zijn 2 toevoegingen waardoor we met zijn zessen starten. Het is dan ook een hele gebeurtenis want Liesbeth Mau-asam (een van de beste rijders) valt al in de 2de bocht en dan word ik een beetje zenuwachtig want nu wil ik ook een podiumplaats halen ook. Ik maak een paar rondjes later dan ook een domme fout en wil op het verkeerde moment inhalen. Het is heel raar, op zo’n moment. Je merkt dat het fout gaat en hoe graag je het ook wil veranderen het kan dan dus niet meer. Ik word aan het eind dan ook gediskwalificeerd  en ik heb  niet 1  diskwalificatie te pakken, maar ook gelijk 2! Het is balen, omdat ik nu dus ook geen finalepunten krijg. Ik baal, ik had toch gehoopt wat meer uit deze dag te halen. Met een kleine beetje tegenzin begin ik aan de superfinale (deze mag je rijden wanneer je in 1 van de finales hebt gestaan). De superfinale is 3 km en dat is dus 27 rondjes! Ik sta in het punten aantal gelijk met nummer 5,6 en 7. Na een goede peptalk met mijn coach waarin we het feit bespreken wat ik moet doen als er 2 willen ontsnappen. Met ontsnappen heb je het dan over de mogelijkheid, dat er b.v.2mensen uit de groep proberen weg te gaan en zo een gat slaan met hun achtervolgers. Bewust van wat ik moet doen en waar ik rekening mee moet houden sta ik aan de start. Na een felle start zie ik al snel dat er 2 vandoor willen en ik ga dan ook mee. Ik sta met hun gelijk aan punten en mag ze niet laten gaan. Het lukt om bij de ontsnappers aan te sluiten. Wat later sluiten we weer aan bij de groep die we dan op een ronde afstand hebben gereden. Op een gegeven moment ben ik de weg een beetje kwijt. Ik weet alleen nog dat het rondebord voor mij telt. De rondjes tellen af, Ik besef dat ik bij de eersten zit maar niet dat ik eerste lig. Na een close finish met Maureen is het afwachten. Mijn coach zegt dat ik eerste ben, maar ik geloof hem eigenlijk nog niet helemaal. Eerst die medaille en dan geloven… Na wat spannende minuutjes is de uitslag bekend. Yes, goud voor mij! In een keer heb ik ook zo’n inhaalslag aan punten gehaald dat ik in het totaalklassement  naar de 3de plek stijg . Al met al, met spanning en sensatie weer een goede wedstrijd.
Het kampioen wordt voor mij perfect afgesloten met mijn 3e plek in het algemeen klassement. Wat ik zeker na mijn disk op de 1000m niet meer had durven hopen. Zoals een coach van mij eens zei: Het toernooi is pas over als de laatste wedstrijd gereden is…

Nederlands Kampioenschap Shorttrack 2006 (door Rudy Koek)

11 maart
Vandaag moet het gebeuren. We beginnen met de 1500 meter en er zijn zes finaleplekken te verdelen. Ik voel me goed en hoop daarom dat ik een van mijn sterke tegenstanders achter me kan laten want mijn loting is niet niks. Ik moet tegen Niels Kerstholt de Olympiaganger van Turijn, Rutger Straathof die derde met het koppelteam is geworden op het junioren WK en Roderick Oosten waar ik me eigenlijk niet kan herinneren dat ik de laatste maanden van hem heb gewonnen. Ik ben enorm zenuwachtig want ik hoop zo graag dat ik mijn teleurstellend seizoen goed kan afsluiten. Toch is ook nu mijn race na een derde plaats in de heats niet vlekkeloos, maar anders dan normaal heb ik nu tenminste weer het gevoel dat ik toch mee kan gaan doen.

Wat heet, mijn halve finale rijd ik makkelijk. Er zijn wat valpartijen, inhaalacties en het lukt mij om daar niet bij betrokken te worden. Met opnieuw een derde plaats en een race die veel makkelijker verliep dan mijn eerste rit kan ik me gaan opmaken voor de finale. De opdracht is simpel. Ik moet finalepunten pakken en zorgen dat ik me daarmee verzeker voor de 3000 meter superfinale van morgen en een diskwalificatie is iets wat ik absoluut moet voorkomen.

Op zich gaat mijn finale naar wens. Ik rij lekker en kom goed mee. Het tempo ligt niet al te hoog en ik wacht gewoon tot de eerste versnelling wordt ingezet. Robbert-Kees komt buitenom maar valt. Das mooi nu heb ik weer een punt extra. Mijn belangrijkste tegenstander Roderick Oosten haalt in en eigenlijk moet ik gelijk mee maar ik twijfel en daarmee is het gat gelijk groter geworden. Ik schuif ene ronde later op naar de vierde en mag in principe niet ontevreden zijn. 8 punten en dat moet in principe voldoende zijn voor de Superfinale. Missie tot dusver dus volbracht.

Ook de 500 staat nog voor de boeg. Mijn eerste rit kom ik makkelijk door. De kwartfinale loopt voorspoedig en ik bouw vanaf een goede voorsprong op. Alleen een probleem. Ik heb het gevoel dat ik het ga halen en val gelijk in mijn oude fouten. Ik ga weer rennen met het gevolg dat ik in de laatste ronde onderuit ga. Gelukkig heb ik die finalepunten denk ik.

12 maart
Vandaag staat de 1000 meter op het programma en ook nu kom ik de voorronde makkelijk door. De kwartfinale hoeft niet al te moeilijk zijn maar is ook zeker niet makkelijk. Vanaf de start eb ik het gevoel dat ik het ga redden maar ik plaats mijn inhaalactie totaal verkeerd. Ik rij zeker drie ronden op topsnelheid van boarding tot boarding maar het lukt me maar niet om in te halen. Ik word derde maar bedenk met dat ik gelukkig die finalepunten heb.

De 3000 meter is eigenlijk niet te begrijpen. 27 rondes rijden in een tempo waar iedereen zenuwachtig van wordt wachtend tot de eerste versnelling komt. Ik rij vanaf het begin strak achter Jorrit Oosten want ik kan alleen nog maar zakken in het junioren klassement. De eerste plaats is inmiddels onbereikbaar geworden doordat Roderick Oosten zo’n beetje zijn sterkste toernooi heeft gereden in zijn leven.

Op het moment dat het tempo omhoog gaat wil ik naar voren maar k moet wachten van Vincent, mijn coach, Het tempo gaat nog een tikkeltje omhoog maar ik moet nog steeds wachten. Ik moet immers nog ongeveer 13 ronden. Nog steeds rij ik achter Jorrit. Met nog zeven ronden krijg ik eindelijk groen licht. Ik schuif op naar de 2 plek en weet dat ik nu moet aanhaken. Niels en Cees schuiven allebei naar voren en ik moet gelijk aanklampen. Ik rij 6 rondes lang derde maar had zeker 5 rondes voor het einde al het gevoel dat ik in ieder geval derde zou worden. Roderick is moegestreden na een zeer zwaar toernooi alleen Jorrit wil nog niet echt lossen. Niels en Cees gooien en het tempo nog iets omhoog en ik kan nu ook nog maar nauwelijks volgen. Nog veel beter is dat Jorrit ook mijn amper meer kan volgen. Met nog een ronde te gaan weet ik het zeker. Ik word tweede bij de junioren en vierde in totaal. Een betere prestatie kan niet en kan min geluk niet op.

Nu nog de 5000 meter finale relay. Met al drie Nederlandse records in the pocket hebben we zeker het idee dat we het kunnen gaan halen. Het loopt alleen wat anders. De wissels zijn niet altijd even vloeiend en er ontstaat een achterstand. We worden derde en daar zijn we niet helemaal tevreden mee omdat we veel beter konden.

Al met al een zeer geslaagd toernooi. Norbert van Riel vertelt ondertussen tegen mijn vader dat ik met deze prestatie misschien wel naar het WK mag. Wedden op een kop koffie? Tja, die is binnen denkt mijn vader. Of toch niet??????

Nederlands Kampioenschap Shorttrack 2006 (door Atze Kerkhof)

Zaterdag 11 maart was dé dag: het Nederlands Kampioenschap shorttrack in Thialf, Heerenveen. Op dit toernooi wilde ik presteren, iets wat het hele seizoen nog niet echt was gelukt.
 Mijn loting voor de eerste 1500 meter rit was vrij gunstig, al reed ik tegen Cees Juffermans en Jeroen Huiskamp, twee kernploeg rijders. Maar het gevoel was goed. Ik voelde me verplicht om bij de eerste drie te eindigen, om me zo te plaatsen voor de halve finale. Ik voldeed ter nauwe nood aan mijn verwachting en ging door naar de halve finale.
 In deze halve finale had ik wel een heel zware rit geloot. Wederom Cees Juffermans en Jeroen Huiskamp met daarbij andere sterke junioren! De rit ging goed totdat ik door een slippertje in mijn versnelling onderuit ging. Einde 1500 meter.
 De 500 had ik weer een hele sterke loting. Niels Kerstholt en Jorrit Oosten. De start ging goed, maar lag op de derde plaats na de eerste bocht. De rit was redelijk snel, dus ik was er zeker van dat ik een snelle derde tijd zou neerzetten, waardoor ik zou doorgaan naar de kwartfinale. Ik reed 45.1, wat een respectabele snelste 3e tijd was. Ik was dus door.
 De kwartfinale reed ik tegen Niels Kerstholt, Jorrit Oosten en Rutger Straathof. Mijn start was goed, maar in de eerste bocht kwam ik slecht uit de worstelingen. Toch behield ik mijn 2e plaats maar op een grote achterstand op Rutger. Dit reed ik vrij snel dicht, maar toen ik Rutger wilde inhalen kreeg ik een blok waardoor ik stil viel. Hierdoor kregen Niels en Jorrit de kans om naast mij te komen. In de bocht stapte ik in het gedrang op een blokje waardoor ik onderuit ging. Helaas., 500 meter ook voorbij.
 Er restte voor die dag alleen nog de koppel. Deze koppelrit reden wij tegen team Enschede. Onze opdracht was om een solide tijd neer te zetten, om door te gaan naar de koppelfinale, waar we echt moesten presteren. We reden deze koppel bijna vlekkeloos in een hele goede tijd. 2 tiende boven ons Nederlands junioren record, terwijl we heel behouden hadden gereden. Dat beloofde veel goeds voor de finale de volgende dag..

Zondag 12 maart, de tweede dag.
Op de 1000 meter moest ik presteren om me alsnog in de kijkers te kunnen rijden dit toernooi. De eerste rit reed ik tegen Thomas Mogendorff en Daan Breeuwsma. Ik moest onder de 1.37.0 rijden, wat normaal gesproken te doen moet zijn. Helaas lukte dit niet. Ik was de enige die tempo maakte in de rit, en heb al het kopwerk zelf moeten doen, waardoor ik aan het eind twee tienden tekort kwam. Spijtig!
 De koppel aan het einde van de dag was dan weer een kleine oppepper, we konden met ons junioren team aardig meekomen in de 5 kilometer. Pas na een mislukte wissel kwam er een klein gat met de twee leiders, dit gat konden we niet meer dicht rijden. Uiteindelijk reden we naar een 3 plaats, waarmee de coaches en rijders nog zeer tevreden waren..

Conclusie: Ik was gewoon nog niet goed genoeg dit weekend. Ik heb nog zoveel te leren, zoveel te verbeteren. Dit is tevens een fijn gevoel, het motiveert mij om heel hard te trainen deze zomer! Ik weet dat het erin zit. Sinds mijn blessure aan het begin van het seizoen is mijn conditie nog niet op peil geweest. Ik wil weer hard rijden! Zoals ik en anderen dat van me gewend zijn.
Ik moet mijn bovenlichaam ontspannen, mijn afzet benutten en betere lijnen rijden. Goed worden. Volgend seizoen gaat dit zeker weten gebeuren.